Από την ομάδα του 3ου Π.Σ.Δ. Βύρωνα

Όταν τα παιδιά κουμπώνουν  τα μπουφάν τους και συντονίζουν το βηματισμό της ανακάλυψης προς την έξοδο, συμβαίνει κάτι σχεδόν ιερό·

Εκείνη τη στιγμή, το σχολείο παύει να είναι ένας περιορισμένος χώρος και γίνεται ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει στον ρυθμό του κόσμου. Η σχολική αίθουσα αρχίζει να μικραίνει και ο ορίζοντας να μεγαλώνει

Η Μαγεία της «Άλλης» Μάθησης

Όταν βγαίνουμε από την πόρτα του σχολείου, ο κόσμος γίνεται το βιβλίο μας. Είτε συμμετέχουμε σε ένα οργανωμένο πρόγραμμα κίνησης και ρυθμού, όπως το Let’s Dance στο ΚΠΙΣΝ, είτε απλώς περπατάμε ανάμεσα στα δέντρα, τα παιδιά εκτίθενται σε ερεθίσματα που η σχολική αίθουσα —όσο πλούσια κι αν είναι— δεν μπορεί να προσφέρει με την ίδια ένταση.

Η «Ζώνη της Παρατήρησης» και η Ελευθερία

Στις ελεύθερες επισκέψεις στη φύση, όπως οι επισκέψεις μας στο Αισθητικό Δάσος Καισαριανής ή στον Εθνικό κήπο ,  το παιδί μεταμορφώνεται σε μικρό εξερευνητή.

Δεν υπάρχει «σωστό» και «λάθος» στον τρόπο που θα αγγίξει έναν κορμό δέντρου ή θα παρατηρήσει ένα μυρμήγκι να κουβαλάει έναν σπόρο.

• Η αξία της σιωπής: Έξω, το παιδί μαθαίνει να ακούει.
• Η κιναισθητική εμπειρία: Το έδαφος που δεν είναι επίπεδο, η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, η αίσθηση του αέρα. Όλα αυτά είναι ερεθίσματα που «χτίζουν» τον εγκέφαλο με τρόπο που καμία σχολική αίθουσα δεν μπορεί να μιμηθεί.

Ακόμα κι όταν οι επισκέψεις είναι οργανωμένες,  όπως η τελευταία επίσκεψή μας στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο πρόγραμμα ‘’ Let’s Dance ‘’ η μάθηση αποκτά ρυθμό και κοινωνική διάσταση.

• Συλλογική έκφραση: Το παιδί βλέπει τον εαυτό του ως μέλος μιας ομάδας που δημιουργεί.

• Νέα πρότυπα: Η επαφή με επαγγελματίες καλλιτέχνες,  όπως οι χορευτές στην προκείμενη επίσκεψη σε έναν εμβληματικό χώρο διευρύνει τους ορίζοντες και την αισθητική του αντίληψη,  από την πιο τρυφερή ηλικία.

Η «Παράπλευρη» Αξία: Μαθήματα Ζωής

Η μεγαλύτερη αξία, ίσως, κρύβεται στις λεπτομέρειες που συχνά θεωρούμε αυτονόητες:

   Κοινωνική Προσαρμογή: Το να κρατάμε το χέρι του φίλου μας, να περιμένουμε στη σειρά για το σχολικό  και να ακολουθούμε τους κανόνες της ομάδας έξω από το σχολείο, είναι τα πρώτα καθοριστικά βήματα για τη ζωή στην κοινότητα.

2.   Η Μετακίνηση: Το σχολικό , το τραγούδι στη διαδρομή, η παρατήρηση της πόλης που κυλάει έξω από το παράθυρο.

3.   Η Πόλη ως Ερέθισμα: Ακόμη και η διαδρομή με το σχολικό ,  είναι μάθημα. Η παρατήρηση των δρόμων του Βύρωνα, των κτιρίων και των ανθρώπων γύρω μας, βοηθά το παιδί να τοποθετήσει τον εαυτό του μέσα στον ευρύτερο κόσμο

4.   Η Αυτονομία: Το παιδί καλείται να διαχειριστεί τα πράγματά του και το σώμα του σε έναν άγνωστο χώρο, κερδίζοντας τεράστια αποθέματα αυτοπεποίθησης.

 Το παιδί των 3-4 ετών νιώθει «μεγάλο» και ικανό. Αναλαμβάνει την ευθύνη του σακιδίου του και μαθαίνει να διαχειρίζεται το σώμα του σε έναν νέο, άγνωστο χώρο, κερδίζοντας τεράστια αποθέματα αυτοπεποίθησης.

«Η εκπαίδευση δεν είναι προετοιμασία για τη ζωή· η εκπαίδευση είναι η ίδια η ζωή.» — John Dewey

Όταν επιστρέφουν στο σχολείο, τα παιδιά δεν φέρνουν πίσω μόνο λασπωμένα παπούτσια ή μια δημιουργία . Φέρνουν μια λάμψη στα μάτια, μια νέα λέξη στο λεξιλόγιό τους και την αίσθηση ότι ο κόσμος είναι ένας απέραντος, φιλόξενος κήπος που τους περιμένει να τον ανακαλύψουν.

Ας βγούμε έξω, λοιπόν! Εκεί που κάθε δρόμος είναι ένα παιχνίδι και κάθε δέντρο μια ιστορία. Ας τους χαρίσουμε τον κόσμο, αρχίζοντας από ένα μικρό βήμα έξω από την πόρτα μας.