Με τη λαμπρότητα που ταιριάζει στην ημέρα, γιορτάστηκε και φέτος η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου στο Δήμο Βύρωνα.

Μετά τη δοξολογία στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας, πραγματοποιήθηκε η επιμνημόσυνη δέηση στο Μνημείο Εθνικής Αντίστασης από τον Πανοσιολογιότατο Αρχιμανδρίτη Παρθένιο Οικονόμου και ακολούθησε η κατάθεση στεφάνων από τον Δήμαρχο Βύρωνα, Αλέξη Σωτηρόπουλο, τους επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων, τους εκπροσώπους της Πολιτείας, καθώς και εκπροσώπους της Περιφέρειας και τοπικών συλλόγων και σωματείων.

Στη συνέχεια, ο Δήμαρχος Βύρωνα, εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας και ακολούθησε η καθιερωμένη παρέλαση μαθητών, πολιτιστικών και αθλητικών συλλόγων της πόλης μας, στην οδό Χρυσοστόμου Σμύρνης.

Αξιότιμή κυρία Βουλευτή και αξιότιμε κύριε Βουλευτή,

Αξιότιμες κυρίες και αξιότιμοι κύριοι Δημοτικοί Σύμβουλοι,
Πανοσιολογιώτατε,
Αγαπητές συνδημότισσες και αγαπητοί συνδημότες,

Σήμερα τιμούμε για ακόμη μία χρονιά στην πόλη μας την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, την κορυφαία στιγμή της νεότερης ιστορίας του Ελληνισμού. Μια στιγμή που καθόρισε τη μοίρα της πατρίδας μας και άφησε βαθύ αποτύπωμα στην πορεία της Ευρώπης.

Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.
Είναι σύμβολο.
Είναι μνήμη.
Είναι η ζωντανή φλόγα της ελευθερίας.

Είναι η στιγμή που ένας λαός, ύστερα από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς, αποφάσισε να κάνει πράξη τον διαχρονικό του πόθο: να ζήσει ελεύθερος και να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του.

Για πολλές γενιές η ελευθερία ήταν άπιαστο όνειρο.
Πολλοί πέθαναν με αυτό το όνειρο στην καρδιά.

Το 1821 όμως ο Ελληνισμός πήρε τη μεγάλη απόφαση:
Να επαναστατήσει. Να αποτινάξει τον ζυγό.
Να διεκδικήσει την ανεξαρτησία του.
Να δημιουργήσει το δικό του κράτος.

Και αυτή η απόφαση δεν ήταν καθόλου εύκολη.

Οι Έλληνες ήταν φτωχοί, ανοργάνωτοι, χωρίς στρατό, χωρίς χρήματα, χωρίς διεθνή στήριξη. Απέναντί τους είχαν μια τεράστια αυτοκρατορία που εκτεινόταν σε τρεις ηπείρους.

Και επιπλέον, το διεθνές περιβάλλον ήταν άκρως εχθρικό.

Μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1815, οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης είχαν δημιουργήσει την Ιερά Συμμαχία, με πρωτεργάτη τον Αυστριακό καγκελάριο Κλέμενς Φον Μέτερνιχ, με στόχο την καταδίωξη κάθε επαναστατικής ιδέας και την κατάπνιξη κάθε εξέγερσης.

Κι όμως.

Μέσα σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον, οι Έλληνες επαναστάτησαν.

Και όχι μόνο επαναστάτησαν.
Αλλά επαναστάτησαν επιτυχώς.

Ενάντια σε κάθε πρόβλεψη.

Ενάντια στην κοινή λογική της εποχής, που έλεγε ότι μια χούφτα εξεγερμένοι χωρίς χρήματα, στρατό και εξωτερική βοήθεια δεν είχαν καμία τύχη απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, πέτυχαν.

Και πέτυχαν γιατί είχαν κάτι ισχυρότερο από στρατούς και πλούτη:
την πίστη στην ελευθερία. Όπως λέει ο Κολοκοτρώνης : «Όταν αποφασίσαμε να κάμουμε επανάσταση, δεν εσσυλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχουμε άρματα. Αλλά είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Είχαν επίσης οι πρόγονοι μας, εκτός από την πίστη, και τη δύναμη των ιδεών που είχε καλλιεργήσει ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός. Ιδέες που μετέφεραν στον υπόδουλο ελληνισμό άνθρωποι όπως ο Ρήγας Φεραίος, ο Αδαμάντιος Κοραής και τόσοι άλλοι φωτισμένοι Έλληνες.

Και πάνω απ’ όλα, η Ελληνική Επανάσταση άντεξε γιατί χιλιάδες αγωνιστές θυσιάστηκαν.

Άνθρωποι απλοί.
Άνθρωποι που άφησαν πίσω οικογένειες και σπίτια.
Άνθρωποι που έδωσαν τη ζωή τους για να ανθίσει το δέντρο της ελευθερίας.

Γιατί η Επανάσταση δεν έγινε μόνο από μεγάλους στρατηγούς και ιστορικές προσωπικότητες, για τις οποίες τόσα έχουμε διαβάσει και ακούσει, αλλά και από καθημερινούς ανθρώπους (αγρότες, ναυτικούς, εμπόρους, δασκάλους, κληρικούς) που αποφάσισαν να θυσιάσουν και αυτήν ακόμη τη ζωή τους για την ελευθερία.

Γιατί, όπως έγραψε ο μεγάλος μας ποιητής Κωστής Παλαμάς:

«Η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα,
με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα».

Αλλά στον αγώνα αυτόν οι Έλληνες δεν στάθηκαν μόνοι.

Δίπλα στους Έλληνες στάθηκαν και πολλοί φιλέλληνες από όλη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Άνθρωποι που πίστεψαν στον αγώνα ενός μικρού λαού για ελευθερία. Και ανάμεσά τους ξεχωρίζει φυσικά ο μεγάλος ποιητής και αγωνιστής, ο Λόρδος Βύρων, του οποίου το όνομα φέρει με τιμή εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα η πόλη μας.

Η Ελληνική Επανάσταση δεν άλλαξε όμως μόνο τη μοίρα του ελληνικού λαού.
Άλλαξε και την ιστορία της Ευρώπης.

Άνοιξε τον δρόμο για τη σταδιακή διάλυση των μεγάλων πολυεθνικών αυτοκρατοριών και για τη δημιουργία των σύγχρονων εθνικών κρατών. Η Ελληνική Επανάσταση ήταν η θρυαλλίδα για τη σταδιακή αποσάθρωση των πολυεθνικών κρατών. Μια διαδικασία που ολοκληρώθηκε σχεδόν 100 χρόνια μετά, με το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν εκείνη λοιπόν, που πρώτη έδειξε ότι οι λαοί μπορούν να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στην ελευθερία.

Αλλά κατέδειξε και κάτι ακόμη : τη σημασία της ενότητας.

Όσο οι Έλληνες ήταν ενωμένοι, μεγαλουργούσαν.
Όταν κυριάρχησε ο διχασμός, κινδύνεψαν να χάσουν όλα όσα είχαν κερδίσει.

Γι’ αυτό παραμένουν πάντα επίκαιρα τα λόγια του μεγάλου αγωνιστή Ιωάννη Μακρυγιάννη:

«Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”;
Όταν αγωνιστεί μόνος του.
Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και νικούν, τότε να λέμε “εμείς”.»

Σήμερα, διακόσια και πλέον χρόνια μετά, έχουμε χρέος να κρατήσουμε ζωντανή τη φλόγα εκείνου του αγώνα.

Να διαφυλάξουμε τα ιδανικά που ενέπνευσαν τους προγόνους μας:
την ελευθερία,
τη δικαιοσύνη,
την εθνική ανεξαρτησία.

Ειδικά, μάλιστα, σε μία περίοδο που ο κόσμος μας δοκιμάζεται ξανά από πολέμους, από την αμφισβήτηση των συνόρων, της εθνικής κυριαρχίας και την καταπάτηση των αρχών του διεθνούς δικαίου, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι η ελευθερία των λαών και η δικαιοσύνη με πλήρη σεβασμό των αρχών του διεθνούς δικαίου είναι έννοιες αλληλοσυμπληρούμενες. Και είναι και γι` αυτόν τον λόγο που το μήνυμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 γίνεται ακόμη πιο επίκαιρο.

Μας θυμίζει ότι η ελευθερία των λαών και η δικαιοσύνη δεν είναι αυτονόητα αγαθά. Είναι αξίες που χρειάζονται διαρκή υπεράσπιση.

Και γι’ αυτό η ιστορική μνήμη του 1821 δεν αφορά μόνο το παρελθόν μας.
Αφορά και το παρόν και το μέλλον της δημοκρατίας και της ειρήνης στον κόσμο.

Τίποτε δεν είναι δεδομένο στην ιστορία των λαών.

Η ελευθερία δεν χαρίζεται.
Κατακτάται.

Με αγώνα.
Με θυσίες.
Με ενότητα.
Με πίστη σε αξίες και ιδανικά.

Και είναι δική μας ευθύνη να μεταδώσουμε αυτό το μήνυμα στις νεότερες γενιές. Το μεγαλύτερο χρέος μας είναι ακριβώς να μεταδώσουμε το μήνυμα αυτό στις νεότερες γενιές και συνάμα να τους παραδώσουμε μια πατρίδα αντάξια των θυσιών εκείνων που αγωνίσθηκαν για την ελευθερία της.

Αν το καταφέρουμε είμαι βέβαιος ότι η νέα γενιά, που σε λίγο θα παρελάσει με υπερηφάνεια έμπροσθεν μας, εμπνεόμενη από τις αξίες και τις θυσίες των προγόνων μας, θα δημιουργήσει μια καλύτερη κοινωνία και έναν καλύτερο κόσμο.

Ας κρατήσουμε λοιπόν ζωντανό το πνεύμα της ενότητας.
Το πνεύμα του «εμείς».

Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά.

Ας κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη και τις αξίες του 1821.

Γιατί η ελευθερία δεν είναι δεδομένη. Είναι διαρκής ευθύνη όλων μας.

Τιμή και δόξα στους ήρωες του 1821.

Τιμή και δόξα σε όλους όσοι αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την πατρίδα, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.

Χρόνια πολλά σε όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες.

Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας.